Okładziny

W celu zwiększenia efektów plastycznych lub jeżeli podstawo­wa konstrukcja muru jest wyko­nana z nie najlepszego materiału ściany murów pokrywa się okła­dziną, tzn. licuje się je. Do naj­częściej spotykanych okładzin należą: okładziny z cegły klinkierowej, płytek . ceramicznych, fajansu, porcelany, szkła i kamie­nia naturalnego.

Każda okładzina musi być należycie z murem związana. Uzyskuje się to przez wykonanie muru na puste spoiny. Płytki okładzinowe układa się na zapra­wie cementowej 1 : 3 lub 1 : 4 z dodatkiem około 20% wapna. Cegła przeznaczona na okładzinę musi mieć jednolity kształt i barwę oraz musi być odporna na wpływy atmosferyczne. Do licowania ścian przystępuje się dopiero wtedy, gdy mur osiądzie i dostatecznie przeschnie, gdyż położenie oblicówki utrudnia, a nawet uniemożliwia wysychanie muru.
Niekiedy ściany murków mogą być licowane mozaiką. Wykonanie mozaiki musi być poprze­dzone projektem na papierze, na którym zostaną ściśle oznaczone granice każdego koloru tworzą­cego wzór. Pełny efekt mozaiko­wego obrazu widoczny jest z odległości. Mozaiki wykonuje się z materiałów odpornych na warunki atmosferyczne (nie mogą być nasiąkliwe). Nie należy stosować zbyt dużych elementów. Mozaiki można wykonywać dwo­ma sposobami: wgniatać na miej­scu w miękką zaprawę wybrane kostki lub sposobem Salviatiego. Sposób ten polega na wykonaniu kopii projektu mozaiki na kartonie lub mocnym papierze i przyle­pianiu do papieru za pomocą kle­ju sporządzonego z mąki żytniej kostek mozaiki stroną zewnętrzną, stanowiącą powierzchnię przy­szłego obrazu. Jeżeli obraz jest zbyt duży, dzieli się go na sekcje, zwracając uwagę, aby granice poszczególnych kolorów harmo­nijnie się ze sobą łączyły. W prze­ciwnym razie złącze będzie wi­doczne. Poszczególne kostki mo­zaikowe powinny zwężać się ku płaszczyźnie ściany, aby zaprawa mogła należycie ją związać. Przyklejoną do papieru mozaikę osa­dza się na zaprawie cementowej grubości od 10 do 15 mm i przyciska za pomocą drewnianego młotka, aby zaprawa doszła do zewnętrznej strony mozaiki. Po stwardnieniu zaprawy papier zwil­ża się wodą z octem i zdejmuje go usuwając szczotką ewentualne po­zostałości. Jeśli mozaikę nakłada się na stary mur, istnieje niebez­pieczeństwo nie połączenia się zaprawy z podkładem. W takim przypadku trzeba w stary mur wbić gwoździe, połączyć je dru­tem i dopiero na taką siatkę narzucić zaprawę.

Okładziny z kamienia natural­nego są bardzo estetyczne i trwa­łe, a choć wykonanie jest drogie, tańsza jest ich konserwacja. Na okładzinę używa się płyt ka­miennych grubości od 3 do 15 cm. Płyty przed ułożeniem odpowied­nio dopasowuje się i ustawia na drewnianych klinach o grubości spoiny (około 5 mm). Między płyty zakłada się klamry, a przy wyższych ścianach mocuje kotwy murowe. Spoiny zapełnia się gęstą zaprawą, zważając, aby zaprawa nie wyciekała. Następnie przestrzeń między płytami a murem zalewa się zaprawą ce­mentową 1 : 3. Płyty należy przyciąć w ten sposób; aby spoiny rozszerzały się do wnętrza.